شهرنشینی، توسعه شهری و شیوه های همزیستی با بیابان در ایران | ||
| صفه | ||
| مقاله 3، دوره 12، شماره 2 - شماره پیاپی 4، 1381 اصل مقاله (2.52 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله کوتاه | ||
| نویسنده | ||
| زهره فنی* | ||
| دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| قرن بیستم به ویژه به دلیل عملکرد و توسعه شهری و شهر نشینی شاهد مخاطره آمیزترین بهره برداری ها از محیط طبیعی بوده است. هر چه شهرها بیشتر توسعه یابند و بزرگتر شوند منابع بیشتری را طلب میکنند و خطر تخریب محیط زیست را افزایش میدهند.بارگذاری شهری خواه ناخواه در شمار دخالت های وسیع در ساخت اکوسیستم های خشک و نیمه خشک که از حساسیت زیادی برخورداند محسوب می شوند. هدف از این نوشتار،پیمایشی در اثرات شهرنشینی و توسعه فیزیکی – کالبدی شهر بر گسترش بیابان ها، بررسی شیوه های زیست مسالمت آمیز با این نواحی و معرفی شهرهای اکولوژیکی در قالب شهر های کوچک به عنوان مساعدترین شکل شهرنشینی در رابطه با نواحی حساس بیابانی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| - | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 372 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 454 |
||