مقایسۀ شخصیّت پردازی نمایشی در دو اثر ایرانی و ایتالیایی (مطالعۀ موردی: رمان های جن نامه و وسوسه) | ||
| تاریخ ادبیات | ||
| مقاله 9، دوره 12، شماره 1، 1398، صفحه 207-229 اصل مقاله (1.34 M) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.48308/hlit.2019.98902 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی عبدی1؛ عسگر صلاحی* 2؛ رامین محرمی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 2استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 3دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| چکیده | ||
| رمان های جننامه از هوشنگ گلشیری و وسوسه از گراتزیا دلدا، نویسندۀ ایتالیایی، دو اثر مهم با شاخصه های داستانی و نمایشی هستند که از میان این شاخصه ها، عنصر شخصیّت پردازی برجسته تر است. تحلیل تطبیقی این دو اثر از زاویۀ شیوه ها و ابعاد شخصیت پردازی نمایشی، گویای اهمیت توجه به عناصر دراماتیک در شک لدهی به متون شاخص داستانی دو ملیت ایرانی و ایتالیایی است که به تبع آن، ضرورت توجه به این مسأله در بازکاوی این گونه متون داستانی، بیش از پیش احساس می شود. اشاره مستقیم به ویژگی های ظاهری، گفتار و رفتار و ابعاد گوناگون شخصیّت ها موجب شده برای مخاطب، باورپذیر و قابل تجسّم باشند. در این دو اثر، شخصیّت ها با نشان دادن اعمال و رفتار مختلف در کشمکش های داستانی، ارتباط با دیگر شخصیّت ها و کنش ها و موضعگیری ها در مسائل و موضوعات مختلف، خود را به مخاطب معرّفی می کنند و دو نویسنده با این روش در اثر خود شخصیّت های نمایشی خلق می کنند. در این پژوهش با بهره گیری از شیوه توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، و بر اساس مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی، مؤلفه های شخصیّت پردازی نمایشی را در دو رمان جننامه و وسوسه بررسی کرده و نشان داده ایم که چگونه گلشیری و دلدا توانسته اند با بهره گیری از شگردهای برجسته سازی نمایشی، ویژگی های شخصیّت های نمایشیِ متون دراماتیک را به اثر خود ببخشند.کلیدواژه ها: شخصیّت پردازی، شخصیّت پردازی نمایشی، کشمکش، گفت وگوی نمایشی، جن نامه، وسوسه. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شخصیّت پردازی؛ شخصیّت پردازی نمایشی؛ جن نامه؛ گلشیری؛ وسوسه؛ دلدّا | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| تطبیق شخصیّت پردازی نمایشی در رمان های جن نامه و وسوسه | ||
| نویسندگان [English] | ||
| مهدی عبدی1؛ َعسگر صلاحی2؛ Ramin Moharami3 | ||
| 1دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 2دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| 3دانشگاه محقق اردبیلی | ||
| چکیده [English] | ||
| رمان «وسوسه» به عنوان یکی از بهترین آثار گراتزیا دلدا، نویسندۀ ایتالیایی، و «جن نامه» یکی از آثار شاخص هوشنگ گلشیری، از مؤلفه های داستانی و نمایشی فراوانی برخوردارند. از میان این مؤلّفه ها، عنصر شخصیّت پردازی بارز و برجسته است. اشاره مستقیم به ویژگی های ظاهر، گفتار و رفتار و ابعاد گوناگون شخصیّت ها موجب شده شخصیّت ها برای مخاطب، باورپذیر و قابل تجسّم باشند. در این دو اثر، شخصیّت ها با نشان دادن اعمال و رفتار مختلف در کشمکش های داستانی، ارتباط با دیگر شخصیّت ها و کنش ها و موضع گیری ها در مسائل و موضوعات مختلف، خود را به مخاطب معرّفی می کنند و این دو نویسنده با این روش در اثر خود شخصیّت های نمایشی خلق می کنند. ما در این پژوهش با استفاده از شیوة توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، مؤلفه های شخصیّت پردازی نمایشی را در دو رمان «وسوسه» و «جن نامه» بررسی کرده و نشان داده ایم که چگونه دلدا و گلشیری توانسته اند با بهره گیری از شگردهای برجسته سازی نمایشی، ویژگی های شخصیّت های نمایشیِ متون دراماتیک را به اثر خود ببخشند. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| : شخصیّت پردازی, شخصیّت پردازی نمایشی, جن نامه, گلشیری, وسوسه, دلدّا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 10,349 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,909 |
||