قراردادهای صلح ایران و عثمانی و کاهش تنشهای مذهبی بین دو کشور در عصر صفوی و افشاری | ||
| مجله تاریخ ایران | ||
| مقاله 6، دوره 2، شماره 1 - شماره پیاپی 2، بهار 1388، صفحه 101-120 اصل مقاله (236.71 K) | ||
| نوع مقاله: مروری | ||
| نویسنده | ||
| ابوالفضل عابدینی* | ||
| استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مناسبات مذهبی ایران و عثمانی در ادوار مختلف، متفاوت بودهاست. هدف اصلی این تحقیق که بر اساس روش تاریخی صورت گرفته است، شناخت علل بروز اختلافات بین دو کشور و تاثیر قراردادهای فی ما بین در تنش زدایی بین آنان میباشد. حاصل تحقیق حاکی از این است که با وجود اختلافات روزافزون دهههای نخست تأسیس حکومت صفوی، در زمان شاه تهماسب در اثر موافقتنامۀ آماسیه اختلافات مذهبی کاهش یافت و روابط به روابط نسبتاً دوستانهای تبدیل شد. بعد از انعقاد معاهدۀ زهاب بین شاهصفی و سلطان مراد چهارم، نیز، عثمانیها از مخالفت با ایران دست کشیدند و تأثیرگذاری عامل «مذهب» به عنوان یکی از عوامل اختلاف بین دو کشور، تا اندازهای تخفیف پیدا کرد. در دوره افشاریه، نادرشاه پس از سالها جنگ با عثمانی سرانجام به این نتیجه رسید که باید بین مسلمانان صلح برقرار گردد. لذا، «انجمن دینی نجف» را تشکیل داد. علمای بزرگ شیعه و سنی در آن مجلس بزرگ مشورتی، اجتماع کردند و تا اندازهای بر سر مسائل اختلاف برانگیز به تفاهم رسیدند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مناسبات مذهبی ایران و عثمانی در ادوار مختلف؛ نیز؛ تا اندازهای تخفیف پیدا کرد. در دوره افشاریه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 6,151 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,947 |
||