ماهیت حق ناشی از قرارداد مالکیت زمانی در حقوق ایران و انگلستان | ||
| فصلنامه تحقیقات حقوقی | ||
| مقاله 2، دوره 14، ویژه نامه شماره 7 - شماره پیاپی 4، بهمن 1390، صفحه 45-74 اصل مقاله (4.38 M) | ||
| نویسندگان | ||
| عباس قاسمی حامد1؛ سیدرضا طباطبایی2 | ||
| 1دانشیار دانشکده ی حقوق دانشگاه شهید بهشتی. | ||
| 2دانش آموخته دکتری حقوق خصوصی | ||
| چکیده | ||
| امروزه افزایش جمعیت و محدودیت در امکانات طبیعی و لزوم بهره برداری هرچه بیش تر و بهتر از امکانات موجود، اتخاذ تدابیری چون تأسیس نهاد مالکیت زمانی را همراه داشته است. در این زمینه مطالعات تطبیقی راه را برای استفاده از دستاوردهای نظام های حقوقی مختلف و رفع کاستی های حقوق داخلی هموار خواهد کرد. تصور عمومی بر آن است که مالکیت زمانی در حقوق خارجی، به معنی گونه ای از مالکیت است که در آن شخص در برهه ای از زمان مالک ملک بوده و با پایان دوره مزبور مالکیتش منتفی می شود و پس از سپری شدن مدتی دوباره به وی باز می گردد. اما در این نوشتار به اثبات می رسد که نه تنها چنین پنداری صحیح نیست، بلکه می توان مالکیت زمانی را در حقوق انگلستان به مالکیت های مشاع در حقوق ایران شبیه دانست، اگرچه نمی توان از تفاوت های این دو نهاد، همچون عدم وجود مالکیت بالفعل در غالب مصادیق مالکیت زمانی در حقوق انگلستان و وجود آن در حقوق ایران، چشم پوشید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مالکیت زمانی؛ حقوق انگلستان؛ حقوق ایران؛ مالکیت مشاع؛ مالکیت مشترک | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The nature of the right arising from a time ownership contract in Iranian and English law | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,041 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 308 |
||